Zasady montażu znaków drogowych określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach. Wynika z niego między innymi, że znak stoi po prawej stronie jezdni, co najmniej 0,5 metra od jej krawędzi, a dolna krawędź tablicy jest minimum 2 metry nad drogą. Za samowolne ustawienie lub przeniesienie znaku grozi kara z art. 85 § 1 Kodeksu wykroczeń.
- Gdzie i jak wysoko można ustawić znak: przepisy techniczne
- Kto montuje znaki i gdzie złożyć wniosek
- Kary i odpowiedzialność za samodzielne postawienie znaku
Gdzie i jak wysoko można ustawić znak: przepisy techniczne
Znaki na drodze trzeba umieścić w odpowiedni sposób. Mówi o tym rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania. Tablice muszą znajdować się po prawej stronie jezdni lub, jeśli dotyczą wszystkich pasów, nad nią. Wiedza o tym, co o montażu znaków mówią przepisy, pozwala lepiej zrozumieć zasady ich umieszczania przy jezdni i nad nią.
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury określa też odległości między kolejnymi znakami. Zależą one od dopuszczalnej prędkości na danej drodze:
- drogi o dopuszczalnej prędkości powyżej 90 km/h: 50 metrów,
- drogi o dopuszczalnej prędkości powyżej 60 km/h: 20 metrów,
- wszystkie pozostałe drogi: 10 metrów.
Przepisy ustalają również, jak daleko od jezdni ma stać znak. Odległości wyglądają tak:
- na poboczu: nie mniej niż 0,5 metra od krawędzi drogi,
- przy szerokim nasypie: w koronie drogi (górnej jego części wraz z jezdnią i poboczami), w odległości do 5 metrów od brzegu jezdni,
- na ulicach: od 0,5 do 2 metrów od krawędzi drogi.
Przepisy określają też wysokość montażu. Dolna krawędź znaku powinna znajdować się minimum 2 metry od poziomu drogi. W obszarze zabudowanym oznakowanie musi wisieć nie wyżej niż 2,2 m. Te wymiary wpływają na widoczność tablic oraz bezpieczeństwo wszystkich uczestników ruchu drogowego: kierowców, pieszych i rowerzystów.
Kto montuje znaki i gdzie złożyć wniosek
Na drogach publicznych montażem znaków zajmuje się Zarząd Dróg Krajowych i Autostrad. Inaczej wygląda sprawa, gdy tablica ma stanąć na terenie prywatnym, na drodze wewnętrznej lub w strefie zamieszkania. Bez względu na to, czy taki teren należy do osoby fizycznej, czy do spółdzielni mieszkaniowej, nie wolno im samowolnie postawić znaku drogowego. Odrębne procedury obowiązują wtedy, gdy rozważasz montaż znaków drogowych na terenie prywatnym.
Ustawienie znaku wymaga spełnienia wymogów i przepisów opisanych powyżej. Trzeba złożyć stosowny wniosek o postawienie znaku drogowego do gminy, powiatu lub starosty. Wybór zależy od tego, czy oznakowanie ma stanąć na drodze wewnętrznej, publicznej, czy w miejscu, gdzie trasy się krzyżują.
Po otrzymaniu zgody na postawienie znaku zgłoś się do specjalistycznej firmy zajmującej się montażem oznakowania drogowego. Dobrym rozwiązaniem może być skorzystanie z usług przedsiębiorstwa Unistop, mającego w tym zakresie doświadczenie i wiedzę. Fachowe wykonawstwo gwarantuje zgodność z wymogami technicznymi, trwałość instalacji oraz odpowiednią jakość użytych materiałów, dzięki czemu tablice długo pozostają czytelne.

Kary i odpowiedzialność za samodzielne postawienie znaku
Znaków nie wolno stawiać samodzielnie, demontować ani nawet przenosić, ponieważ grozi za to kara. Art. 85 § 1 Kodeksu wykroczeń przewiduje za samowolne ustawienie, usunięcie albo zmianę położenia znaku karę aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny. Właściciel lub zarządca drogi prywatnej sam ustala zasady ruchu i może umieszczać oznakowanie oraz sygnalizację świetlną. Musi jednak stosować się do reguł obowiązujących na drogach publicznych.
Samowolne umieszczenie znaku drogowego stanowi wykroczenie. Może też prowadzić do zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Nieprawidłowo ustawiony znak, czyli w złej odległości, na niewłaściwej wysokości lub w miejscu ograniczającym widoczność, może wprowadzić kierowców w błąd i przyczynić się do wypadku. Osoba odpowiedzialna za samowolny montaż może wtedy ponieść również odpowiedzialność cywilną (obowiązek naprawienia szkody) za skutki błędnego oznakowania.
Na drogach wewnętrznych i terenach prywatnych właściciel nie może dowolnie interpretować zasad ruchu. Nawet jeśli ma prawo regulować ruch na własnym terenie, oznakowanie musi być zgodne z obowiązującymi standardami. Nie wolno stosować własnych grafik ani oznaczeń przypominających znaki drogowe, lecz odbiegających od oficjalnych wzorów określonych w rozporządzeniu.
Montaż znaków drogowych wydaje się prostą sprawą, a okazuje się nieco bardziej skomplikowany. Decydują o tym przepisy, wymogi do spełnienia oraz kara za ich nieprzestrzeganie. Aby uniknąć problemów, lepiej zastosować się do wytycznych, jakie dają poszczególne przepisy, oraz skorzystać z pomocy uprawnionych podmiotów i specjalistycznych firm instalacyjnych.
