Strona główna » Posty autora Piotr Wolski

Autor: Piotr Wolski

Co daje obcokrajowcowi krata pobytu stałego?

Obcokrajowcy, którzy wiążą z pobytem w Polsce swoją dalszą przyszłość muszą spełniać określone warunki podyktowane obowiązującymi przepisami. Zezwolenie na pobyt stały daje cudzoziemcowi prawo do zamieszkania na terenie RP bez konieczności pozyskiwania dodatkowych zezwoleń. Jak uzyskać pobyt stały w Polsce? Co daje obcokrajowcowi krata pobytu stałego?

karta pobytu stałego

Karta stałego pobytu – na jakich zasadach?

Karta pobytu w Polsce to dokument stwierdzający tożsamość cudzoziemca podczas przebywania na terytorium naszego kraju. Wniosek o jej udzielenie mogą składać obcokrajowcy, którzy spełniają warunki określone ustawie o cudzoziemcach, poszczególne kryteria wskazane są szczegółowo w art.195 wspomnianego aktu prawnego. Zarówno w przypadku osób dorosłych, jak i małoletnich karta pobytu stałego wydawana jest na czas nieoznaczony. Ważne, że dokument należy wymienić po upływie 10 lat, jednak nie trzeba już składać kolejnego wniosku w tym przedmiocie.

O kartę stałego pobytu należy ubiegać się we właściwym miejscowo urzędzie wojewódzkim, zgodnie z miejscem zamieszkania cudzoziemca w Polsce. Wniosek wraz z kompletem wymaganych dokumentów trzeba złożyć osobiście, nie później niż w ostatnim dniu legalnego pobytu na terenie RP. Do wszczęcia procedury przyznawania karty stałego pobytu potrzebne są, oprócz wniosku, cztery aktualne fotografie obcokrajowca, kserokopia ważnego dokumentu podróży z oryginałem do wglądu.

Cudzoziemiec musi też złożyć odciski swoich linii papilarnych. Opłata za wydanie dokumentu wynosi 50 zł, opłata skarbowa to wydatek w kwocie 640 zł. Małoletniemu do ukończenia 16 roku życia przysługuje ulga w kwocie 25 zł.

Co daje obcokrajowcowi karta pobytu stałego?

Już sam fakt złożenia wniosku o kartę stałego pobytu uprawnia cudzoziemca do dalszego przebywania w Polsce. Status pobytowy obcokrajowca jest legalny, jeżeli dopełnił on wszystkich wymaganych warunków i formalności. Wojewoda umieszcza w dokumencie podróży odcisk stempla, który jest potwierdzeniem złożenia wniosku, jednak nie daje cudzoziemcowi prawa do podróżowania do innych państw strefy Schengen. Jeżeli w okresie ubiegania się o kartę stałego pobytu cudzoziemiec chce wyjechać do swojego ojczystego kraju, który jest objęty obowiązkiem wizowym, a następnie zamierza wrócić do Polski, musi uzyskać wizę.

Procedura przyznawania karty pobytu stałego powinna trwać do 3 miesięcy. Pozytywna decyzja wojewody uprawnia obcokrajowca do legalnego zamieszkania na terytorium Polski i wykonywania pracy bez konieczności przedkładania dodatkowych zezwoleń. Dzięki karcie stałego pobytu cudzoziemiec może podróżować w celach turystycznych do krajów obszaru Schengen, przez 90 dni w okresie 180 dni.

Jakie konsekwencje odmowy udzielenia karty stałego pobytu?

Jeżeli decyzja w sprawie odmowy udzielenia karty pobytu stałego jest ostateczna, wobec cudzoziemca umorzono lub cofnięto zezwolenia na pobyt stały musi on opuścić terytorium Polski. Powinien zrobić to w terminie 30 dni od chwili doręczenia.

Auta zabytkowe, oldtimery: jak zarejestrować, przepisy, opłaty

Kolekcjonerzy, posiadacze samochodów zabytkowych wiedzą, że zakup oldtimera to inwestycja w pasję i legendę. Auto zabytkowe to pojazd z duszą, to fragment motoryzacyjnej historii. Inwestując w samochód zabytkowy, trzeba wiedzieć jakich formalności należy dopełnić. Co zrobić, aby zarejestrować oldtimera?

auto zabytkowe

Jak kupować auta zabytkowe?

Fani dawnej motoryzacji wiedzą, że zakup oldtimera to wyzwanie, które wymaga znajomości rynku oraz przepisów jazdy samochodem zabytkowym. Za pojazd zabytkowy uznajemy taki, który został wpisany do rejestru zabytków ruchomych lub figuruje w wojewódzkiej ewidencji zabytków. Tzw. oldtimer to również samochód, który został wpisany do inwentarza muzealiów.

Planując zakup pojazdu starej daty, trzeba pamiętać, że to inwestycja w ducha czasu, dlatego dobrze śledzić wydarzenia związane z zabytkową motoryzacją, zarówno w Polsce, jak i za granicą. Warto odwiedzać targi i wystawy samochodów zabytkowych, na których można zobaczyć ekskluzywne eksponaty osadzone w pięknej aranżacji. Zabytkowych pojazdów możemy szukać również w sieci, gdzie znajdziemy bogatą ofertę ekskluzywnych starych modeli. Do spełnienia marzeń o wyśnionym klasyku potrzebna jest specjalistyczna wiedza, dlatego oldtimery warto sprowadzać korzystając z pomocy fachowców (richtermotors.com), którzy znają tendencje panujące w tej branży.

Co zrobić, aby zarejestrować auto zabytkowe?

Zgodnie z obowiązującymi przepisami samochód lub motocykl można zarejestrować jako zabytkowy, kiedy minęło co najmniej 25 lat od daty jego produkcji. Warunkiem jest również upływ co najmniej 15 lat od chwili wypuszczenia na rynek ostatniego modelu. Wyjątki dotyczą m.in. samochodów oryginalnych, które rzadko występują i mają unikalne rozwiązania konstrukcyjne lub pojazdów związanych z ważnym wydarzeniem historycznym.

oldtimer

Decyzję o uznaniu auta za zabytkowe podejmuje konserwator zabytków na wniosek uprawnionego rzeczoznawcy. Podczas rejestracji oldtimera należy okazać dokument potwierdzający jego własność np. umowę kupna sprzedaży, fakturę, postanowienie sądu. Ubiegając się o rejestrację auta zabytkowego na żółtych tablicach, właściciel pojazdu lub rzeczoznawca samochodowy musi sporządzić tzw. białą kartę. To dokument zawierający opis historii pojazdu. Kartę wraz z wnioskiem o wpisanie pojazdu do wojewódzkiej kartoteki ewidencji pojazdów należy złożyć w siedzibie WKZ. Po otrzymaniu stosownej decyzji trzeba wykonać badanie techniczne.

Jakie opłaty za rejestrację oldtimera?

Rejestracja zabytkowego auta jest sporo droższa niż zwykłego pojazdu. Sporządzenie karty ewidencyjnej, badania techniczne wykonane przez rzeczoznawcę, wpis do ewidencji zabytków to tylko część wydatków. Z uwagi na szereg dodatkowych czynności, większą ilość dokumentów koszt rejestracji oldtimera wynosi około 1 300 zł.

Prawo do zwrotu opłaty za bilet, wycieczkę… jakie mamy szanse wg przepisów, stanu epidemii?

Epidemia koronawirusa wymusiła zmianę dotychczasowego trybu życia, większość z nas pozostaje w domu i rezygnuje z zaplanowanych podróży. Na mocy wprowadzonych ograniczeń zamykane są granice, przewoźnicy odwołują loty, zdrowy rozsądek podpowiada, aby odpuścić sobie jakiekolwiek wojaże. Czy z uwagi na stan epidemii mamy prawo do zwrotu opłaty za bilet i wycieczkę?

zwrot opłat za bilet podczas epidemii

Koronawirus a zwrot opłaty za bilety lotnicze?

Wirus SARS-CoV-2 pokrzyżował plany milionów osób na całym świecie. Zagrożenie rozprzestrzenia się choroby sprawia, że odwołane zostają wszystkie masowe eventy, wydarzenia o charakterze kulturalnym, imprezy turystyczne. Obowiązujące na mocy przepisów restrykcje dotyczące zakazu przemieszczania wpłynęły na odwołanie połączeń, zarówno krajowych, jak i międzynarodowych.

W przepisach brak jednoznacznych rozwiązań dotyczących kwestii zwrotu opłaty za bilety lotnicze w związku z koronawirusem. Stan epidemii i zwrot środków w takim przypadku nie są regulowane prawem lotniczym, przewoźnicy powołują się na swoje regulaminy i obowiązujące taryfy. Zgodnie ze stanowiskiem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w sytuacji, w której linia lotnicza nie anulowała lotu klient powinien mieć możliwość zmiany terminu lotu lub zwrotu biletu lotniczego. Konsument musi jednak liczyć się z konsekwencjami finansowymi dokonanych zmian.

Jakie skutki odwołania wycieczki podczas epidemii?

Koronawirus zatrząsł również branżą turystyczną, w kłopotliwej sytuacji znaleźli się zarówno podróżujący, jak i organizatorzy wycieczek. Kiedy z uwagi na ogłoszony stan epidemii jedna ze stron zawartej umowy chce od niej odstąpić, należy powołać się na ustawę o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych. W myśl zawartych w niej uregulowań klient nie ponosi kosztów związanych z odstąpieniem, jeżeli w docelowym miejscu podróży i pobliskim obszarze występują tzw. nieuniknione i nadzwyczajne okoliczności. Przepisy zaliczają do takich stan epidemii jako sytuację zagrażającą ludzkiemu życiu, dlatego możemy ubiegać się w biurze podróży o zwrot pieniędzy wpłaconych za wycieczkę.

Przymusowa kwarantanna na wakacjach – kto pokrywa koszty?

W związku z epidemią koronawirusa sporną kwestią często pozostają rezerwacje hotelowe. Jeżeli zabukowaliśmy pobyt w hotelu, czy pensjonacie przez portal internetowy dobrze skontaktować się z jego pracownikiem telefonicznie lub mailowo celem odwołania rezerwacji. Kiedy zaplanowaliśmy wyjazd samodzielnie, bez żadnego pośrednictwa musimy ustalić kwestię zwrotu wpłaconych już pieniędzy bezpośrednio z właścicielem obiektu.

Pandemia wirusa wiąże się w wielu przypadkach z obowiązkiem poddania się kwarantannie, czasem przymusowa izolacja to konieczność przedłużenia pobytu w miejscu wypoczynku. W sytuacji, w której organizatorem wycieczki jest biuro podróży, to ono pokrywa koszt dłuższego pobytu. Wyjazd bez pośredników i przymus kwarantanny w hotelu to dodatkowe koszty, z którymi musimy się liczyć.

Zasiłek wyrównawczy – co to jest, komu przysługuje?

Świadczenia wypłacane pracownikowi przez ZUS lub pracodawcę w razie pogorszenia stanu zdrowia w wyniku wypadku przy pracy lub choroby przysługują osobom, które podlegają ubezpieczeniu chorobowemu. Obok zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego zatrudniony może ubiegać się o zasiłek wyrównawczy. Czym jest i komu przysługuje zasiłek wyrównawczy?

dla kogo zasiłek wyrównawczy

Zasiłek wyrównawczy – co to jest?

Zasiłek wyrównawczy jest rodzajem świadczenia w formie pieniężnej, o które mogą starać się pracownicy ze zmniejszoną sprawnością do pracy, jeżeli z tego powodu ich wynagrodzenie uległo obniżeniu. Celem zasiłku wyrównawczego jest zachęcenie zatrudnionych, posiadających problemy zdrowotne, do zawodowej rehabilitacji, której istotą jest przystosowanie do warunków pracy na nowym stanowisku lub polepszenie jakości pracy na zajmowanym do tej pory.

Pieniądze w ramach zasiłku wyrównawczego wypłaca ZUS lub pracodawca (w zakładach zatrudniających powyżej 20 osób, jeśli jest uprawniony do wypłaty zasiłków ze środków ZUS).

Komu przysługuje zasiłek wyrównawczy?

Pieniądze należą się zatrudnionym, którzy dotychczas pracowali w szczególnie uciążliwych warunkach, mogących skutkować zachorowaniem na chorobę zawodową. O zasiłek wyrównawczy mogą starać się też pracownicy, którzy wskutek wypadku przy pracy lub długotrwałej choroby utracili zdolność do wykonywania swoich obowiązków zawodowych.

Środki przysługują również osobom, których wynagrodzenie uległo obniżeniu z uwagi na poddanie się rehabilitacji zawodowej polegającej na adaptacji lub przyuczeniu do konkretnej pracy. Zasiłek wyrównawczy należy się też osobom zatrudnionym w zakładowym lub międzyzakładowym ośrodku rehabilitacji zawodowej.

Prawo do zasiłku posiadają wyłącznie osoby zatrudnione na podstawie umowy o pracę, niezależnie od stażu pracy lub wymiaru etatu. W przypadku cywilnoprawnych podstaw zatrudnienia, prowadzenia własnej działalności gospodarczej, renty bądź emerytury zasiłek wyrównawczy nie przysługuje.

Jakie zasady przyznawania zasiłku wyrównawczego?

Chcąc ubiegać się o zasiłek wyrównawczy, pracownik musi złożyć stosowny wniosek w ZUS lub u pracodawcy. Do wniosku należy dołączyć następujące dokumenty:

  • zaświadczenie pracodawcy lub zakładowego ośrodka rehabilitacji zawodowej o okresie przyuczenia do pracy bądź rehabilitacji zawodowej
  • orzeczenie lekarza orzecznika ZUS lub lekarza wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy o konieczności poddania się rehabilitacji zawodowej
  • zaświadczenie pracodawcy lub zakładowego ośrodka rehabilitacji zawodowej o wysokości miesięcznego wynagrodzenia
  • zaświadczenie wystawione przez płatnika składek na druku Z-3.

Jeżeli do obniżenia sprawności doszło wskutek wypadku w pracy, do wniosku trzeba dołączyć protokół ustalenia przyczyn i okoliczności wypadku. Kiedy konieczność rehabilitacji została spowodowana chorobą zawodową, należy przedłożyć decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej, którą wydaje inspektor sanitarny.

Ile wynosi zasiłek wyrównawczy?

Kwota zasiłku wyrównawczego to różnica między przeciętnym miesięcznym wynagrodzeniem pracownika, a jego obniżonym wynagrodzeniem.

Stwierdzenie nabycia spadku – kiedy jest niezbędne?

Prawo do spadku nie jest jednoznaczne z jego nabyciem. Bez postanowienia sądu w przedmiocie stwierdzenia nabycia spadku spadkobierca nie może sprzedać odziedziczonego majątku, nie jest również uprawniony do zaktualizowania danych abonenta u usługodawców. Na czym polega stwierdzenie nabycia spadku i kiedy jest niezbędne?

stwierdzenie nabycia spadku

Czym jest stwierdzenie nabycia spadku?

Pod pojęciem stwierdzenia nabycia spadku należy rozumieć postępowanie przed sądem, które zmierza do stwierdzenia prawa do spadku określonych osób, w ustalonych częściach. W wydanym postanowieniu sąd określa krąg podmiotów, które są uprawnione do dziedziczenia po zmarłym.

Postępowanie odbywa się przed sądem, którego właściwość określa ostatnie miejsce zamieszkania spadkodawcy. W przypadku, w którym brak jest możliwości ustalenia ostatniego miejsca pobytu zmarłego właściwym staje się sąd, w którym znajduje się spadkowy majątek.

Zgodnie z przepisami kodeksu cywilnego stwierdzenie nabycia spadku może się również odbywać przed notariuszem w formie aktu poświadczenia dziedziczenia.

Stwierdzenie nabycia spadku – kiedy jest niezbędne?

Wydane przez sąd postanowienie w sprawie stwierdzenia nabycia spadku nie tworzy nowego stanu prawnego, potwierdza jedynie kto jest spadkobiercą. Jest podstawą do zmian m.in. w Krajowym Rejestrze Sądowym, czy w księgach wieczystych. Stwierdzenie nabycia spadku nie jest obowiązkowe, jednak leży w interesie spadkobierców, ponieważ bez niego nie mają podstaw do wykazania swoich praw do majątku po zmarłym.

nabycie spadku

Postanowienie sądu w przedmiocie stwierdzenia nabycia spadku ma ogromne znaczenie w obrocie prawnym, bez niego nie możemy legalnie sprzedać działki, domu, mieszkania, czy samochodu po zmarłym. To konieczność również przy wszystkich czynnościach urzędowych, bez postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku nie wyrejestrujemy samochodu i nie zmienimy danych w księgach wieczystych. Prawomocne postanowienie potrzebne jest również w przypadku aktualizacji danych obecnego abonenta w zakładzie gazowym lub wodociągowym.

Kto może złożyć wniosek o stwierdzenie nabycia spadku?

Wniosek o stwierdzenie nabycia spadku może złożyć osoba, która posiada w tym swój interes prawny. Są to, przede wszystkim:

  • spadkobierca – jeśli chce wykazać swoje prawo do udziału w spadku
  • zapisobiorca – kiedy chce żądać dokonania zapisu przez spadkobiercę
  • wierzyciel spadkodawcy i wierzyciel spadkobiercy – jeżeli chcą dochodzić uregulowania zaległych należności ze strony spadkobiercy.

W jakim terminie ubiegać się o stwierdzenie nabycia spadku?

W myśl obowiązujących przepisów złożenie wniosku o stwierdzenie nabycia spadku nie jest ograniczone żadnym terminem. Można z nim wystąpić do sądu w każdym momencie, niezależnie od daty otwarcia spadku. Czas trwania postępowania w przedmiocie stwierdzenia nabycia spadku jest uzależniony od kwestii spornych pomiędzy poszczególnymi spadkobiercami, zazwyczaj kończy się ono na jednym posiedzeniu.

Europejski Trybunał Praw Człowieka – czym się zajmuje, co rozstrzyga?

Europejski Trybunał Praw Człowieka rozstrzygając spory dotyczące przestrzegania praw człowieka na arenie międzynarodowej, stoi na straży praw zawartych w Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz dodatkowych Protokołach. Czym zajmuje się Europejski Trybunał Praw Człowieka, jaka jest jego struktura i co należy zrobić, aby wnieść do niego skargę?

prawa człowieka

Europejski Trybunał Praw Człowieka – czym się zajmuje?

Europejski Trybunał Praw Człowieka jest organem sądownictwa międzynarodowego, jego rola sprowadza się do orzekania w sprawach z zakresu naruszenia praw człowieka. To organ, który gwarantuje dodatkową kontrolę sądową w przedmiocie ochrony podstawowych praw obowiązujących w Unii Europejskiej.

Utworzony w 1959 r Europejski Trybunał Praw Człowieka działa w oparciu o przepisy prawa międzynarodowego, a jego siedziba mieści się Strasburgu, we Francji.

Jaka jest struktura Europejskiego Trybunału Praw Człowieka?

Sędziowie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka nie rozpatrują poszczególnych spraw w pełnym składzie. Z uwagi na rodzaj i przedmiot postępowania organ sądownictwa działa w kilku formach organizacyjnych:

  • Jednoosobowo – kiedy weryfikacji poddana zostaje dopuszczalność skargi
  • Komitet Trybunału – trzyosobowy skład sędziowski dokonuje merytorycznej oceny złożonej skargi w oparciu o wykładnię przepisów prawa
  • Izba Trybunału – siedmiu lub ewentualnie pięciu sędziów rozpatruje złożoną skargę
  • Panel Wielkiej Izby – pięciu sędziów decyduje o rozpatrzeniu przez Wielką Izbę Trybunału złożonego odwołania
  • Wielka Izba Trybunału – w składzie 17 sędziów rozpatrywane są skargi oraz odwołania od orzeczeń
  • Zgromadzenie Plenarne Trybunału – pełen skład sędziowski zajmuje się sprawami o charakterze administracyjnym.

Co rozstrzyga Europejski Trybunał Praw Człowieka?

Przedmiotem rozstrzygnięć Europejskiego Trybunału Praw Człowieka są skargi indywidualne oraz międzypaństwowe dotyczące naruszenia praw człowieka. Trybunał zajmuje się, przede wszystkim orzekaniem w sprawach indywidualnych, sprawy międzypaństwowe należą do rzadkości, do tej pory złożono 20 tego typu skarg.

Podstawą przeprowadzenia postępowania jest skarga wniesiona przez obywateli 47 państw członkowskich Rady Europy, które ratyfikowały Konwencję o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.

Kto może złożyć skargę do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka?

Prawo do wniesienia skargi do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka mają osoby, pozarządowe organizacje oraz grupy jednostek, które po wyczerpaniu wszystkich, dostępnych na szczeblu krajowym środków stoją na stanowisku, że ich prawa gwarantowane Konwencją zostały naruszone.

Skarżący powinien wykazać, że jest bezpośrednią ofiarą naruszeń i we wniesieniu skargi ma osobisty interes. W drodze wyjątku, jeśli pokrzywdzony nie może występować w swojej sprawie, skargę ma prawo złożyć jego najbliższa osoba.

Jak wnieść skargę do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka?

Chcąc złożyć skargę do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka należy spełnić określone warunki, obowiązuje katalog specjalnych dokumentów, które należy kierować do Kancelarii Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.

Skargę składa się na określonym formularzu w języku angielskim lub francuskim, istnieje też możliwość złożenia jej w języku urzędowym każdego z państw Unii Europejskiej. Warto wiedzieć, że trzeba ją złożyć wraz z kopią dokumentów, ponieważ nie podlegają one zwrotowi po wydaniu wyroku.